“Α.Δ.Α.Μ” Μία μαύρη κωμωδία. Θεατρικό έργο δύο Πράξεων.

0

ΣΥΝΟΨΗ :
Το έργο διαδραματίζεται μέσα σε μία κρεβατοκάμαρα, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, την παρούσα εποχή. Ο Μάνος είναι ένας γοητευτικός άντρας περίπου σαράντα χρονών, ο οποίος έχει μείνει ανάπηρος από τον λαιμό και κάτω, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα το οποίο συνέβη πριν από μόλις τρεις μήνες.
Όταν όμως η Ισμήνη, η τριαντάχρονη σύζυγος του, η οποία είναι έγκυος στον τρίτο προς τέταρτο μήνα, του ανακοινώνει ότι προτίθεται να κάνει έκτρωση, ώστε να μπορέσει να αφοσιωθεί στη φροντίδα του, εκείνος πανικοβάλλεται και νιώθοντας ότι δεν έχει άλλες επιλογές, πείθει τους δύο του κολλητούς φίλους, τον Άκη, έναν πληθωρικό και υπερφίαλο ραδιοφωνικό παραγωγό και τον Δημήτρη, έναν μονόχνοτο αλλά ιδιαίτερα οξυδερκή αφροδισιολόγο, να τον βοηθήσουν να κάνει ευθανασία.
Ο Μάνος πιστεύει, ότι αυτή η ακραία και απονενοημένη πράξη, είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει να σώσει το αγέννητο παιδί του. Την τελευταία του όμως νύχτα, η αναπάντεχη εμφάνιση ενός άγνωστου άντρα, θα ανατρέψει εντελώς τις ισορροπίες μεταξύ Ζωής και Θανάτου…

ΠΡΟΣΩΠΑ :
Άκης.
Δημήτρης.
Αλέξανδρος.
Μάνος.
Ισμήνη. (Μόνο σε video)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ «Α.Δ.Α.Μ.»
ΜΑΝΟΣ: Θέλω σας παρακαλώ να μου κάνετε μία τελευταία χάρη.
ΑΚΗΣ: Την οποία χάρη, πότε και πώς, σκέφτεσαι να μας την ξεπληρώσεις;
ΜΑΝΟΣ: Άκη σοβαρά μιλάω.
ΑΚΗΣ: Τι θέλεις να κάνουμε;
ΜΑΝΟΣ: Θέλω ένας από εσάς, να γράψει σε ένα χαρτί κάτι που έχω ανάγκη να πω στην Ισμήνη… Σας παρακαλώ… Δε θέλω να φύγω χωρίς ένα τελευταίο αντίο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Πού έχεις χαρτί και στυλό;
ΜΑΝΟΣ: Στη συρταριέρα δίπλα σου, στο πρώτο συρτάρι… Θα το κάνεις εσύ;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ναι.
ΑΚΗΣ: Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σε αφήσω. Εσύ θα γράψεις το τελευταίο του «Αντίο», όπως γράφεις τις ακαταλαβίστικες συνταγές σου. Και μετά θα πρέπει η κοπέλα να τρέχει να βρει φαρμακοποιό για να της το διαβάσει… Δώστα μου! Θα το γράψω εγώ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Σίγουρα;
ΑΚΗΣ: Ναι ρε, σίγουρα.
ΜΑΝΟΣ: Σας ευχαριστώ πολύ… Και τους δύο.
ΑΚΗΣ: Μην το συζητάς… Λοιπόν, εγώ είμαι έτοιμος.
ΜΑΝΟΣ: Ωραία… Ωραία.
ΑΚΗΣ :Όποτε θέλεις αρχίζεις.
ΜΑΝΟΣ: Μου είναι, δύσκολο…
ΑΚΗΣ: (Μιλάει γράφοντας ταυτόχρονα αυτά που του υπαγορεύει ο Μάνος) Μου… είναι…
ΜΑΝΟΣ: Τι κάνεις ρε Άκη;
ΑΚΗΣ: Γράφω.
ΜΑΝΟΣ: Όχι! Μη γράφεις.
ΑΚΗΣ: Γιατί;
ΜΑΝΟΣ: Συγνώμη ρε φίλε, εγώ φταίω. Ήθελα να πω ότι, μου είναι δύσκολο να βρω τις κατάλληλες λέξεις για το γράμμα.
ΑΚΗΣ :Α! Δεν το κατάλαβα, με συγχωρείς.
ΜΑΝΟΣ :Δεν πειράζει.
ΑΚΗΣ: Όταν νιώσεις έτοιμος αρχίζουμε.
ΜΑΝΟΣ: Ωραία λοιπόν, πάμε;
ΑΚΗΣ: Πάμε.
ΜΑΝΟΣ: Μου είναι δύσκολο…Τι κάνεις τώρα;
ΑΚΗΣ: Τίποτα. Περιμένω να αρχίσουμε.
ΜΑΝΟΣ: Αρχίσαμε… Τελικά λέω να το ξεκινήσω με αυτή τη φράση.
ΑΚΗΣ: Με το, “Μου είναι δύσκολο”;
ΜΑΝΟΣ :Ναι.
ΑΚΗΣ :Α! Μάλιστα… Οπότε το γράφω.
ΜΑΝΟΣ: Ναι, γράψτο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Παιδιά, συγνώμη που σας διακόπτω, αλλά μήπως να το ηχογραφούσαμε καλύτερα; Διότι από ό,τι φαίνεται δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε.
ΑΚΗΣ: Σταμάτα ρε γιατρέ και εσύ, εντάξει είμαστε.
ΜΑΝΟΣ: Ναι, θα το βρούμε.
ΑΚΗΣ: Μάνο… Όπως το αισθάνεσαι ρε φίλε… Απλά άνοιξε της, την καρδιά σου.
Αρχίζει να παίζει η μουσική,“Adagio for Strings” του Samuel Barber .
ΜΑΝΟΣ:Θέλω να με συγχωρέσεις, για όλα τα ψέματα που σου είπα τον τελευταίο καιρό. Όμως, δεν έβρισκα τη δύναμη για να σου πω την αλήθεια…
Σου έλεγα, ότι μου αρέσει πια να κοιμάμαι συνεχώς, διότι στα όνειρα μου, έκανα όλα εκείνα που μου στέρησε το ατύχημα… Σου είπα, ότι κάθε βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου να περπατώ. Να τρέχω…
Σου είπα, ότι αυτά τα όνειρα με έκαναν έστω και για λίγο, να αισθάνομαι και πάλι ευτυχισμένος… Ότι με έκαναν, ξανά να χαμογελώ…
Όμως σου είπα ψέματα… Ψέματα… Διότι απλά δεν άντεχα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου μιλήσω για όλα εκείνα που πραγματικά ονειρευόμουν… Ούτε μία φορά καρδιά μου, δε με είδα να περπατώ…
Δε με είδα ποτέ να τρέχω…
Από τη στιγμή που χτύπησα, ένα μονάχα όνειρο στοιχειώνει τις νύχτες μου… Διότι ένα μόνο πράγμα, μου έχει λείψει πραγματικά…
Και αυτό είναι, να σε παίρνω αγκαλιά ψυχή μου…
Και εκεί, κρατώντας σε σφιχτά, να ξημερώνουμε παρέα…
Χαϊδεύοντας… Αγγίζοντας… Λατρεύοντας…
Δεν πέρασε ούτε ένα βράδυ, χωρίς να σε πάρω στο όνειρο μου αγκαλιά… Χωρίς να σε κρατήσω πάλι, με δύναμη στα χέρια μου και να σου υποσχεθώ… Ότι θα σε αγαπώ… Θα σε αγαπώ, για πάντα, όσο τίποτα στον κόσμο…
Δε φεύγω απόψε μακριά σου, ούτε από δειλία, ούτε από ανημποριά…
Πώς θα μπορούσα άλλωστε να το κάνω, όταν ακόμα και έτσι όπως κατάντησα…
Κάθε φορά που μπαίνεις σε αυτό το δωμάτιο…
Κάθε φορά που το βλέμμα μου συναντά το δικό σου…
Κάθε φορά που σκύβεις και με φιλάς…
Συγχωρώ τον Θεό για αυτό που μου έκανε…
Φεύγω απόψε, για να έρθει στη θέση μου… Το μωρό μας.
Σας αγαπώ και τους δύο… Πολύ.
Παντοτινά δικός σου.
ΑΚΗΣ: …Έτοιμο.
Η μουσική “Adagiorfor Strings ” σβήνει αργά.
ΜΑΝΟΣ: Σε ευχαριστώ πολύ αγορίνα μου.
ΑΚΗΣ: Ήταν τιμή μου.
ΜΑΝΟΣ:(Μιλάει βουρκωμένος, απευθυνόμενος στον Δημήτρη) Γιατρέ, σκούπισε μου σε παρακαλώ τα μάτια, διότι δε βλέπω τίποτα.
Κάποιο σκουπιδάκι πρέπει να μπήκε και τρέχουν.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Η αλήθεια είναι, ότι σε είχα για πεσιμιστή.
ΜΑΝΟΣ: Και εγώ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Πέσαμε και οι δύο έξω.
ΑΚΗΣ: Τι ακριβώς είναι ο πεσιμιστής;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Εκείνος που αντί για πεταλούδες, βλέπει σκουλήκια με φτερά.

Σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.