«ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ»

vasilia-1
0

ΔΡΑΜΑ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Το έργο είναι αληθινή ιστορία και αποτελείτε από δυο μονολόγους που μπλέκονται μεταξύ τους με αποκορύφωση τη συνάντηση των πρωταγωνιστών επί σκηνής προκειμένου να μας διδάξουν το μάταιο μιας αιωνίας μάχης μεταξύ των ζευγαριών. Ο ένας μονόλογος είναι μιας πολύ νέας γυναίκας που πέρασε δύσκολη ζωή μέχρι που πέθανε ο άντρα της κι έμεινε μόνη με δυο μικρά παιδιά. Μέσα από τα σοβαρά προβλήματα που της έτυχαν πριν και μετά το θάνατο του συζύγου της μας διηγείται πως έμαθε να αντιμετωπίζει τη ζωή με τη δική της θετική ματιά. Ο δεύτερος μονόλογος αφορά τον άντρα της ο οποίος έρχεται σαν άγγελος να δώσει εξηγήσεις στη γυναίκα του, να μας εξομολογηθεί όσα δεν τόλμησε να πει όσο ήταν ακόμα στη ζωή αλλά και να μας δώσει απαντήσεις στα υπαρξιακά ζητήματα μας.

Το έργο έχει βραβευτεί και εχει παρουσιαστεί το 2014 στο Ι.Κακογιάννη.

C. N.:Η πρώτη σας παρουσία στο θέατρο συνδυάζεται και με ένα θεατρικό βραβείο καλύτερου μονολόγου. Ποια τα ερεθίσματα για να γράψετε το συγκεκριμένο έργο;

Β. Δ.:Η αγάπη μου για τη συγγραφή ξεκίνησε από πολύ μικρή. Ενώ ακόμα τα άλλα κορίτσια έπαιζαν με κούκλες. Η ιστορία μου είναι βασισμένη κυρίως σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση … Έχει να κάνει με τις αντιθέσεις … Με το πώς αντιμετωπίζουν κάποιοι τη ζωή και πως, κάποιοι άλλοι… Την αναμέτρηση μεταξύ των ανθρώπων αλλά και την εσωτερική διαμάχη με τον εαυτό μας… Στο είναι και στο φαίνεσθε… Πραγματεύεται τη ζωή και το θάνατο. Το υπαρκτό και το ανύπαρκτο. Γιατί το τίποτα είναι τα πάντα και τα πάντα τίποτα…

C. N.:Είναι ένας μονόλογος που απευθύνεται περισσότερο σε γυναίκες; Ένας άνδρας τι θα αποκόμιζε βλέποντας αυτή την παράσταση;

Β. Δ.:Το συγκεκριμένο κείμενο απευθύνεται σχεδόν σε όλους γιατί έχει να κάνει με τις εσωτερικές μας αναζητήσεις σε συνδυασμό με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ζευγάρια που είτε η σχέση τους έχει φθαρεί απ΄ τα χρόνια με αποτέλεσμα να χαθεί η επικοινωνία , είτε ακόμα και ζευγάρια που δεν κατάφεραν ποτέ να υπάρξουν ουσιαστικά μαζί, γιατί αποκαλύφθηκαν οι υπαρξιακές διαφορές μεταξύ των χαρακτήρων τους , αφού η συνήθεια τους είχε ορίσει τη ζωή… Σκοπός αυτής της παράστασης είναι να αποκαλύψει και τα αίτια αυτού του συχνού φαινόμενου των εποχών μας … Ύστερα θέλω μέσα από τα έργα μου, όσο μπορώ να βοηθάω εκείνους που περνάνε από μια οποιαδήποτε κατάσταση δίνοντας μια άλλη διάσταση στα γεγονότα που μπορεί και να τους βοηθήσει όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο… Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή πιο ουσιαστικό από την ίδια τη ζωή. Αν το καταλάβουμε αυτό οι άνθρωποι θα πάψουμε να καταναλωνόμαστε άσκοπα κι η καθημερινότητα μας θα γίνει πιο ευχάριστη…

C. N.:Πόσο δύσκολο είναι να αναμετριέσαι στο σανίδι μόνος σου έχοντας απέναντι τους θεατές;

Β. Δ.:Δύσκολο αλλά και λυτρωτικό. Σχεδόν πάντα στα έργα που γραφώ προσπαθώ να προσεγγίζω την σκοτεινή πλευρά κάθε χαρακτήρα η ρόλου και με αυτό τον τρόπο και τους αναγνώστες η θεατές αντιστοίχως, ως τελικό σκοπό να ταυτιστούν με τον κάθε ηρώα μου στα πιο βαθιά εσώψυχα τους. Αυτό είναι αρκετά λυτρωτικό και για τις δυο πλευρές. Οι άνθρωποι χρειάζονται συμπόνια, να αισθάνονται ότι δεν είναι μόνοι. Κι έπειτα είναι δύσκολο για τους περισσότερους να βρουν τρόπους να εκφραστούν. Χρειάζονται κάποιον να το κάνει γι’ αυτούς…

C. N.:Ο τίτλος του έργου είναι «Κατάθεση Ψυχής» . Βάσει αυτού του τίτλου συμπεραίνουμε ότι θα είναι αρκετά βιογραφικό. Ισχύει ή καταπιαστήκατε από ένα πραγματικό γεγονός και το αναπτύξατε σε μυθοπλασία;

Β. Δ.:Σίγουρα όλοι οι συγγραφείς έχουμε τα δικά μας ερεθίσματα απ τη ζωή, αλλά ένας συγγραφέας ποτέ δεν περιορίζεται σε αυτά που έχει ο ίδιος ζήσει… Θέλει και λίγη φαντασία για να γίνει πιο ενδιαφέρον ένα κείμενο. Αν και πολύ συχνά η ζωή ξεπερνά τη φαντασία… Το μαρτυρικό αλλά και λυτρωτικό μαζί σε αυτό το έργο είναι, όπως και σε όλα κατά τους αιώνες κείμενα που έγραψαν ιστορία, ότι οι ήρωες βρίσκονται σε μια διαρκή μάχη η όποια δεν έχει νικητή και νικημένο, και το φταίξιμο αλλά και οι ευθύνες βαραίνουν και τους δυο. Στη παράσταση δεν ακούγεται αντίλογος απλά γιατί ο μονόλογος του άντρα έχει κοπεί αλλά αυτό είναι και το τόσο ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι υπάρχει αντίλογος. Αλλά αφήνω τον καθένα να τον φανταστεί. Μέχρι την επομένη παράσταση, που θα δώσω τη δική του εκδοχή ως εξέλιξη αυτής της συνομωσίας μεταξύ κειμένου και θεατών…

C. N.: Ποια κατά τη γνώμη σας είναι η δυσκολία σε ένα έργο που μιλά για τα προβλήματα που καλείται το μέσο άτομο να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του;

Β. Δ.: Ο φόβος. Ο φόβος των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Θα μπορούσε η καθημερινότητα μας να γίνει πιο όμορφη αν γινόμασταν κι εμείς πιο αληθινοί. Αν δεν κουκουλώναμε καταστάσεις, αν δεν τρέμαμε στη ιδέα του σχόλιου που μπορεί να ακουστεί για μας και να τσαλακώσει την εικόνα μας. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη θυσία που κάνουν τα ζευγάρια στο βωμό της κοινωνικής επιφάνειας. Ξεχνάνε να είναι ζευγάρια. Και βρίσκουν διεξόδους σε ανούσια πράγματα που τους κρατάνε σε εγρήγορση για να μην νιώθουν ότι αιωρούνται πάνω απ΄την απειλή της κατάθλιψης.
Έπειτα… ο θάνατος. Ο θάνατος τρομάζει τους ανθρώπους, ενώ θα μπορούσε να σημαίνει και γέννηση ένας θάνατος. Το να αποφασίσουμε να σκοτώσουμε μια συνήθεια μας είναι σαν να θέλουμε να γεννηθεί μια άλλη. Αλλά αν δεν αποφασίζουμε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας δε θα τους ξεπεράσουμε ποτέ μέχρι που θα περάσει η ζωή.

C. N.: Υπάρχουν κάποια προσωπικά βιώματα στην παράσταση ή καταστάσεις που σας επηρέασαν, ώστε να θελήσετε να εκφραστείτε κατά αυτόν τον τρόπο;

Β. Δ.: Σίγουρα όλοι οι συγγραφείς έχουμε τα δικά μας ερεθίσματα απ τη ζωή, αλλά ένας συγγραφέας ποτέ δεν περιορίζεται σε αυτά που έχει ο ίδιος ζήσει… Θέλει και λίγη φαντασία για να γίνει πιο ενδιαφέρον ένα κείμενο. Αν και πολύ συχνά η ζωή ξεπερνά τη φαντασία…

C. N.: Πώς νιώσατε όταν είδατε το κείμενο σας να βραβεύεται στο φεστιβάλ μονολόγων 92 ART 2014; Πείτε μας δυο λόγια για την διοργάνωση.

Β. Δ.: Ένιωσα μια βαθιά ικανοποίηση πρώτον για το κείμενο μου και δεύτερον για την ταχύτητα που έγιναν όλα και ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου, στέλνοντας συμμέτοχη στο διαγωνισμό ένα μηνά πριν και χωρίς καλά καλά να έχω τελειώσει το κείμενο. Έκλεισε η φωνή μου φυσικά απ’την καθημερινή πρόβα με τον σκηνοθέτη μου Ζαχαρία Ρόχα στον οποίο οφείλω και αυτή την επιτυχία! Και στο 92Αrt φυσικά. Ένας οργανωμένος θεατρικός χώρος για νέα πρόσωπα! Ό,τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο χώρος μας περισσότερο.

C. N.: Ποιος ρόλος σας συναρπάζει περισσότερο; Του ηθοποιού ή του συγγραφέα και γιατί;

Β. Δ.: Γράφω από δέκα χρονών. Την αγαπώ πολύ την συγγραφή. Προσπαθώ μέσα από τα κείμενα μου να προσεγγίζω την σκοτεινή πλευρά κάθε χαρακτήρα, ως τελικό σκοπό να ταυτίζονται οι θεατές με τον κάθε ήρωα μου στα πιο βαθιά εσώψυχα τους… Αυτό είναι αρκετά λυτρωτικό και για τις δυο πλευρές. Ύστερα θέλω να βοηθάω όσο μπορώ εκείνους που περνάνε από μια οποιαδήποτε κατάσταση, δίνοντας τους μια άλλη διάσταση στα γεγονότα που μπορεί και να τους ανοίγει μια άλλη προοπτική. Αυτό που με κεντρίζει όμως περισσότερο ως συγγραφέα είναι ότι σ’αυτή την τέχνη δε βάζω πουθενά στον εαυτό μου όρια. Το θέατρο πάλι το αγαπώ εξίσου, γιατί πάνω στη σκηνή αισθάνομαι σαν να παίρνω απ΄την ψυχή μου τα πιο πολύτιμα αισθήματα της και κεντάω μαζί τους ένα έργο τέχνης για να το μοιραστώ με τον κόσμο…

C. N.: Στο βιογραφικό σας βλέπει κανείς ότι συνδυάζετε την υποκριτική και με άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες. Πόσο εύκολα επιτυγχάνεται αυτό; Νιώθετε πως θυσιάζετε πράγματα;

Β. Δ.: Αρκεί να υπάρχει ελεύθερη βούληση. Βρίσκεις τρόπους να χωρέσεις στη ζωή σου ό,τι αγαπάς, αν ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι και τι ζητάς. Το ότι τα καταφέρνω με όλα έχει να κάνει με τη σωστή διαχειρηση του χρόνου. Μοιράζομαι σε πολλά πράγματα, αλλά όταν νιώθω την ανάγκη να αποτραβηχτώ από όλα για να ξεκουραστώ έχω τη δυνατότητα. Κι αυτό έχει να κάνει με τη σωστή επιλογή συνεργατών και γενικά με το ποσό καλή επικοινωνία έχεις με τους ανθρώπους γύρω σου. Άλλωστε οι φίλοι, οι συνεργάτες μου και όσοι βρίσκονται γύρω μου, είναι και η πηγή της έμπνευσης μου.

C. N.:Κλείνοντας την παρουσίαση για την δουλειά σας, γράψτε μας ένα μικρό απόσπασμα του μονολόγου, πιστεύοντας ότι αντιπροσωπεύει την ηρωίδα που υποδύεστε αλλά και το ίδιο το έργο.

«Μ’ αγαπάς? Αναρωτιέμαι. Και τι αγαπάς τελικά από μένα? Τη σιωπή μου? Την υπομονή μου? Την εικόνα μου? Τα ήθελες όλα τέλεια. Πως μπορεί να είναι όλα τέλεια? Δεν γίνετε τίποτα τέλειο. Δεν υπάρχει το τέλειο. Το πιο όμορφο περιτύλιγμα ήμασταν… Aλλά ποια? Ποιά ήταν η σχέση μας? Εγώ η πορσελάνινη κούκλα κι εσύ μια τέλεια κορνίζα… Κι οι δυο κοσμούσαμε καλά το σπίτι… Έπρεπε το φόρεμά μου να ταιριάζει με τις κουρτίνες για να μη φαίνομαι παράταιρη στο χώρο. Έπρεπε η σιωπή μου να ταιριάζει με το πένθος που είχε ριζώσει μεσ’ στην ψυχή μου… Τότε… Τώρα είναι αλλιώς όμως… Άλλαξαν τα πράγματα. Τώρα δεν είσαι εδώ για να τρομάζω μην ανοίξει η πόρτα ξαφνικά και με βρεις ατημέλητη… Αλλά εγώ έμαθα. Έμαθα να πλένω τα πιάτα με το καλό μου φόρεμα και δεν μπορώ… δεν μπορώ να κάνω αλλιώς… Αν και μερικές φορές ξεχνιέμαι και νομίζω ότι αυτός ο θόρυβος από τη μηχανή που παρκάρει έξω απ΄ το σπίτι είναι ο δικός σου. Και τρέχω στο καθρέφτη να προλάβω, να βάλω κραγιόν, να ισιώσω τη φούστα μου και σκοτώνομαι όπως πάντα στη γωνία του τραπεζιού για να προλάβω… Κι ύστερα συνειδητοποιώ… ότι δεν είσαι εσύ… Εσύ… Πέθανες… Πέθανες εσύ..Και κλαίω και ουρλιάζω και χτυπιέμαι κάτω απ’ το νεροχύτη, πάνω απ΄ το νεροχύτη, στο γραφείο, στο τραπέζι, δεν μπορεί να ακουμπήσει πουθενά αυτός ο πόνος… Έχει κολλήσει πάνω μου, μέσα μου, δεν είσαι εδώ και σε μισώ γι’ αυτό. Σε μισώ επειδή σ’ αγαπώ και δεν είσαι εδώ. Καμία αγκαλιά δεν μπορεί να με παρηγορήσει. Καμία δεν ταιριάζει με τη δική σου. Κι εγώ θέλω μόνο τη δική σου. Από αγάπη κι από πείσμα ρε. Που τόσα χρόνια μου ‘φαγες τη ζωή να προσπαθώ γι’ αυτή τη σχέση για να πας να πεθάνεις…»

Αφήστε το σχόλιο σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.