Σε όλα τα αστέρια του ουρανού…

0

Δεν ξέρω τι να σου πω!Ειλικρινά…Στην αρχή είχα προετοιμάσει ολόκληρο μονόλογο γι’αυτή εδώ τη στιγμή, αλλά μόλις αντίκρισα τα μάτια σου- αυτά τα μάτια που κάθε φορά που με κοιτάζουν νιώθω πως δεν υπάρχω.Με εξαφανίζουν τα μάτια σου!-δεν ήξερα.Τα ξέχασα όλα. Ήθελα να αφήσω τη σιωπή να μας πνίξει.Να καρφωθώ στο βλέμμα σου και το σώμα μου να καταρρεύσει από την τόση ευτυχία.Ακόμα δεν ξέρω τι πρέπει,τι μπορώ,τι θέλω να πω…
Είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε λεπτό από εκείνη τη μέρα στο αυτοκίνητό σου πριν από δεκαεφτά χρόνια. Δεν ξέρω πως κατάφερες να παγώσεις το χρόνο αλλά σ’ευχαριστώ!Τίποτα δε θα ήταν το ίδιο μετά από εκείνη τη μοιραία μέρα και το γνωρίζαμε και οι δύο πολύ καλά.Ήθελες και δε θα μπορούσα παρά να θέλω…Εσύ με όριζες.Και εξακολουθείς ακόμη και τώρα να με ορίζεις. Γίναμε ένα οι δυο μας και πολύ σύντομα γίναμε τρεις.Μέχρι τότε είχα τολμήσει να πιστέψω ότι δεν υπάρχει παραπάνω από αυτό που ζούσαμε αλλά έκανα λάθος.Το παιδί μας ήρθε για να μεγαλώσει την ευτυχία μας και να μας κάνει αθάνατους..Όπως και να είχε θα συνεχίζαμε να ζούμε μέσα από τα κύτταρα αυτού του πλάσματος.Το λάτρεψα και λάτρεψα και εσένα όσο δεν πήγαινε.Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχα κάνει και άξιζα τόση ευτυχία.Κάθε βράδυ κοιτούσα τον ουρανό και παρακαλούσα το Θεό να κρατήσει αυτό για πάντα.Αλλά εσύ μάλλον είχες αντίθετη γνώμη…
Ήταν Σεπτέμβρης του 2000 και μετρούσαμε ήδη τέσσερα χρόνια κοινού ανθόσπαρτου βίου, όταν αποφάσισες ότι δε σε καλύπτουμε πια εγώ και το παιδί μας και ψαχνόσουν αλλού.Αναρωτιόμουν ποιό ήταν το λάθος μου,τι δεν έκανα σωστά,τι σου έλειψε, όταν η αναπνοή μου σταμάτησε στην αφοπλιστική σου απάντηση “Από τότε που γεννήθηκε αυτό δεν υπάρχω για σένα!”
Εκείνη τη νύχτα δεν έκλεισα μάτι.Σκεφτόμουν τα λόγια σου και οι εικόνες της μέχρι τότε καθημερινότητάς μας διαδέχονταν η μία την άλλη στο κεφάλι μου.Προσπαθούσα να θυμηθώ μια στιγμή που έδειξες δυσαρεστημένος για τη ζωή μας αλλά δεν τα κατάφερα.Όμως ο χρόνος είχε σταματήσει και πάλι όπως και τώρα.Όταν ξύπνησες,στο κρεβάτι μας μετά από πολλές νύχτες,και γύρισες προς το μέρος μου και με κοίταξες,τα μάτια σου με είχαν τόσο υπνωτίσει που δεν είχε σημασία γιατί ένιωθες έτσι.Δε με ένοιαζε πια να καταλάβω.Το μόνο που ήθελα απεγνωσμένα είναι να μην υπάρχει τίποτα που να χαλάσει αυτό που είχαμε οι δυο μας.Να μη χαλάσει τίποτα το ένα μας!Εκείνο που είχαμε καταφέρει να χτίσουμε εκείνο το πρωινό πριν από δεκαεφτά χρόνια.Σε κοιτούσα και ήξερα καλά τι έπρεπε να κάνω.Σηκώθηκα απ’το κρεβάτι και μπήκα στο παιδικό δωμάτιο.Τόσο περήφανος ένιωθες που το είχαμε διακοσμήσει με τα “ομορφότερα στολίδια” όπως έλεγες…Το λάτρευες το δωμάτιό του.Δε χόρταινες να το κοιτάζεις.Είχε αυτή την υπέροχη θέα προς τη θάλασσα και τον απέραντο ουρανό με τα αμέτρητα άστρα.Και τότε έκανα αυτό που ήταν καλύτερο για όλους μας.Έστειλα στον ουρανό ένα ακόμη άστρο, το δικό μας.Για να μας βλέπει από ψηλά και να λάμπει από χαρά, όπως θα λάμπαμε κι εμείς από εκείνη τη στιγμή. Είχα πλέον πειστεί ότι μόνο έτσι ο έρωτάς μας θα ξαναφούντωνε και θα ζούσαμε ελεύθεροι.Θα ήσουν μόνο για μένα.Δε θα σε μοιραζόμουν ξανά εξαιτίας αυτού του λάθους.Και είχα δίκιο.Δε χρειάστηκε να κοπιάσω πολύ για να γυρίσεις ολοκληρωτικά σε μένα.Αρκούσε μόνο ένα μαξιλάρι κρατημένο σφιχτά στο πρόσωπό του για μερικά δευτερόλεπτα και μετά θα ζούσαμε τη ζωή μας όπως θέλαμε.Θα εξακολουθούσες να με ορίζεις εσύ και τίποτα άλλο…Μπήκες στο δωμάτιο μόλις το άστρο μας είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για τον ουρανό, μου χαμογέλασες, με αγκάλιασες και με ευχαρίστησες που έσωσα τη σχέση μας.
Για τα επόμενα δεκατρία χρόνια δε σταματούσαμε να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας.Γυρίσαμε όλο τον κόσμο.Βγάλαμε πολλά χρήματα,αποκτήσαμε το δικό μας εξοχικό στο αγαπημένο σου νησί και εγώ πίστευα πως είμαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο.Τότε το πίστευα απλώς.Τώρα, μετά από εννέα μήνες έγινα όντως.
Ελπίζω να μη μου κρατάς κακία.Έπρεπε να διαλέξω και το ξέρεις.Το άστρο μου γύρισε πίσω και με έψαξε κι εγώ διάλεξα να του δώσω τη θέση του στη ζωή μου, αυτή τη φορά για πάντα.Πρέπει να φύγω τώρα αγάπη μου. Με συγχωρείς αλλά η θέα του αίματος μου προκαλεί ναυτία. Άλλωστε δεν έχω και πολύ χρόνο.Σε λίγο θα σε ψάξουν και εγώ θα είμαι στο εξοχικό μας με το άστρο μου.Ευτυχώς που δε γνωρίζει κανείς άλλος την ύπαρξή του…Λυπάμαι πολύ μωρό μου που δεν άντεξες τα προβλήματα.Πάντα ήσουν ευαίσθητος, δε θα έβρισκες τη δύναμη να το κάνεις.Γι’αυτό σε βοήθησα εγώ.Αλλά αυτό δε θα το μάθει κανείς ποτέ..Με τόση θλίψη έχω την ανάγκη να απομονωθώ και να σε θρηνήσω μαζί με το παιδί μας.Μεθαύριο,μετά την κηδεία πετάμε για…Άσε καλύτερα όσα λιγότερα ξέρεις τόσο καλύτερα.Όχι ότι κινδυνεύουμε τώρα πια από σένα αλλά..Καταλαβαίνεις.Δε μπορώ να ρισκάρω..(Τελικά βρήκα τα λόγια που έψαχνα..Μπράβο μου!) Αντίο αγαπημένε μου! Και να θυμάσαι..Ο ουρανός έχει πάντα θέση για ένα επιπλέον άστρο…

Σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.